UWAGA! Ten serwis internetowy używa plików cookies.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem
Polityka prywatności serwisu internetowego AWF Poznań


Nasza strona używa plików cookies do gromadzenia danych statystycznych, dostosowania treści serwisu do zainteresowań użytkowników, oraz prawidłowego funkcjonowania niektórych elementów naszego serwisu. Pliki cookies pozwalają stwierdzić, które informacje na naszej stronie są dla Państwa ciekawe i najchętniej czytane.

Mogą Państwo kontrolować cookies poprzez zmiany ustawień swojej przeglądarki internetowej. Jednak wszelkie zmiany w tych ustawieniach mogą wpłynąć na funkcjonowanie naszego serwisu.

O Uczelni

Proces kształcenia kadr z zakresu wychowania fizycznego zapoczątkowano w 1919 r. we Wszechnicy Piastowskiej (zwanej później Uniwersytetem Poznańskim) w Katedrze Higieny Szkolnej i Teorii Wychowania Fizycznego, przekształconej w Studium Wychowania Fizycznego w 1924 r.,
 
a po drugiej wojnie światowej w Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego i w Akademię Wychowania Fizycznego (1973 r.).
 
Powołanie Katedry – pierwszej w Polsce, a trzeciej w Europie po Gandawie, Kopenhadze - było możliwe dzięki inicjatywie prof. dr hab. Eugeniusza Piaseckiego – pierwszego jej kierownika, nauczyciela wychowania fizycznego i lekarza w szkołach lwowskich, samodzielnego pracownika naukowego Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie, który podatny grunt dla swych zamierzeń znalazł w Poznaniu na Wydziale Filozoficznym (1.04.1919), a następnie na Wydziale Lekarskim (1922 – 1939).
 
Posiłkując się wzorami zachodnimi, przedstawił teoretyczne przesłanki pod koncepcję nowoczesnego narodowego wychowania fizycznego, uwzględniającego kształcenie kadr i opiekę higieniczno-zdrowotną nad młodzieżą.
 
Początkowo warunki lokalowe Katedry były trudne. Dostateczną liczbę pomieszczeń uzyskano w 1921 r. na terenie Ogrodu Botanicznego (w Parku Wilsona). W zakresie dydaktyki realizowano program dwuletnich studiów a z czasem trzyletnich kończących się uzyskaniem prawa do nauczania gimnastyki.
 
Pierwszych magistrów doczekało się Studium już w roku 1931. Prace magisterskie i dyplomowe z zakresu wychowania fizycznego, publikowano na łamach miesięcznika „Wychowanie Fizyczne”, którego redaktorem był E. Piasecki.
 
Niektórzy pracownicy Studium, w swej twórczości osiągnęli bardzo znaczące rezultaty. Do nich należał E. Piasecki - autor kilku syntez obejmujących wyniki dotychczasowych badań w formie monografii np.: „Dzieje wychowania fizycznego” (1925), „Zarys teorii wychowania fizycznego” (1931) oraz „Zabaw i gier ruchowych dzieci i młodzieży ze źródeł dziejowych i ludoznawczych, przeważnie rodzimych i z tradycji ustnej” (1916).
 
Bogaty dorobek i działalność naukowa nauczycieli Studium, połączona z unikalną w Europie współpracą z Centralną Szkołą Wojskową Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, w której E. Piasecki był kierownikiem naukowym oraz szerokie kontakty zagraniczne (głównie z krajami skandynawskimi) uczyniła poznański ośrodek przodującym w Polsce, w zakresie wychowania fizycznego, sportu i turystyki. Dojrzewali w nim tej miary uczeni, co: ortopedzi - Ireneusz Wierzejewski i Wiktor Dega (prekursor polskiej rehabilitacji).
 
Wojna zahamowała działalność Studium Wychowania Fizycznego. Zginęło wielu pracowników, m.in. Walerian Sikorski (także Komendant CSWGiS) zamordowany w Katyniu.
 
Po wojnie (od 15 kwietnia 1945 r.) realizowano identyczny program jak przed wojną. Z chwilą śmierci E. Piaseckiego w 1947 r. kontynuowaniem i wytyczaniem nowych kierunków badań Studium zajął się jego uczeń Eligiusz Preisler i inni.
 
Przełom w działalności Studium Wychowania Fizycznego przypadł na lata 1949 i 1950. Wówczas ze względów politycznych poznańskie Studium WF UP przekształcono wraz z Wydziałem Lekarskim w Akademię Lekarską (późniejszą Akademię Medyczną), a rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1950 roku w miejsce Studium utworzono samodzielną placówką akademicką: Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego w Poznaniu podporządkowane organizacyjnie nowopowstałemu Głównemu Komitetowi Kultury Fizycznej.
 
Rektorem WSWF mianowano prof. dr hab. Jana Krotoskiego (nauczyciela akademickiego Akademii Lekarskiej w Poznaniu), a na dziekana – mgra Józefa Burbelkę (sekretarza Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej).
 
Zwiększone zapotrzebowanie na nauczycieli dla rozwijającego się szkolnictwa sprawiło, że w Uczelni powołano Zaoczne Studium dla Pracujących (w 1964 r.) i jego punkty konsultacyjne oraz w 1971 r. Filię poznańskiej WSWF w Gorzowie Wlkp.
 
W 1973 r. WSWF przemianowano w Akademię Wychowania Fizycznego, w następnym roku powołano w niej (pierwszy w Polsce) Wydział Turystyki i Rekreacji,
 
czyniąc ją dwu wydziałową, a od 1984 r. (po przekształceniu Filii w Zamiejscowy Wydział Wychowania Fizycznego w Gorzowie Wlkp.) – już trzy wydziałową.
 
Do struktury dwu wydziałowej powrócono w 1992 r., łącząc wydział poznański i gorzowski w jeden Wydział Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Zaowocowało to uzyskaniem uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego i możliwości przeprowadzania przewodów na tytuł naukowy profesora. Powrót do struktury z trzema wydziałami nastąpił w 2003 r., kiedy w Gorzowie Wlkp. utworzono Zamiejscowy Wydział Kultury Fizycznej.
 
Systematycznie zwiększała się liczba obiektów dla celów dydaktyczno-naukowych i administracyjnych. W 1973 r. Uczelnia wzbogaciła się o nowy budynek dydaktyczny (przy ul. Królowej Jadwigi),
 
a trzy lata później – o dom studencki z przyległą salą gimnastyczną, klubem i stołówką oraz halę sportową do gier sportowych. W 1999 r. powstał kompleks obiektów sportowych: stadion wielofunkcyjny, z boiskiem do hokeja na trawie, ze sztuczną nawierzchnią otoczoną bieżnią tartanową i pawilon szatniowo-sanitarny, a w 2001 r. – pływalnia (basen 25 metrowy, 8 torowy) z zapleczem do odnowy biologicznej. W 2004 r. oddano do użytku nowoczesną bibliotekę główną, odpowiadającą standardom europejskim.
 
W trudniej sytuacji lokalowej był Wydział Turystyki i Rekreacji dysponujący jedynie budynkiem po byłym hotelu „Staromiejskim” i budynkiem wielofunkcyjnym (1997) z kortami tenisowymi (1994).
 
Również w Gorzowie Wlkp., w tamtejszej Filii, warunki lokalowe, mimo pozyskania obszernego budynku dydaktyczno-administracyjnego i biurowca, nie były najlepsze. Warunki te poprawiły się znacznie w 2000 r. po oddaniu do użytku pawilonu szatniowo-sanitarnego z salami do ćwiczeń i wykładów, a także po pozyskaniu hali sportowej i budynku na Dom Studenta.
 
Postęp w nauce był możliwy dzięki dużemu zaangażowaniu pracowników Uczelni w podejmowanie nowych kierunków badań, m.in. prof. dr hab. Michała Ćwirko-Godyckiego i jego ucznia prof. dr hab. Zbigniewa Drozdowskiego.
 
Dzięki oryginalnym badaniom w zakresie: antropologii sportu, biochemii wysiłku fizycznego, fizjologicznych aspektów sterowania wynikiem sportowym, rehabilitacji, sportu inwalidów, metodyki wychowania fizycznego i innych specjalności możliwe były pierwsze promocje doktorów nauk wychowania fizycznego na Wydziale Wychowania Fizycznego (1969r.).
 
W latach 70. aktywność naukowa koncentrowała się wokół realizacji problemów rządowych, węzłowych, resortowych, centralnego programu badań podstawowych i własnych. Poznańska Uczelnia i jej pracownicy pełnili w nich rolę koordynatorów w skali kraju, m.in. z zakresu np. wykorzystywania czasu wolnego przez społeczeństwo (problem 102), kształtowania zdrowia i sprawności fizycznej (10.7) oraz sportu wyczynowego (10.5). Wyniki dociekań prezentowano m.in. na I Kongresie Naukowym Kultury Fizycznej i Sportu zorganizowanym w AWF Poznań w 1979 r. oraz na kilku konferencjach krajowych i zagranicznych. Dokonano wielu syntez w tym najnowszych dziejów kultury fizycznej w Polsce.
 
Od 1991 r. problemy badawcze realizowano pod patronatem Komitetu Badań Naukowych. Dotyczyły zagadnień związanych z: uwarunkowaniami sprawności fizycznej, biomechaniką lokomocji, antropomorfologią i neurobiologią, metabolizmem wysiłkowym, rehabilitacją i medycyną sportu, psychologią sportu, pedagogiką, filozofią i socjologia, dziejami kultury fizycznej w Polsce, etnologią sportu, edukacją olimpijską, czynnikami rozwoju turystyki i rekreacji, stanem sanitarnym terenów rekreacyjnych. Wyniki tych badań miały istotne znaczenie dla rozwiązywania zagadnień z dziedziny kultury fizycznej i turystyki.
 
Zakres kontaktów międzynarodowych systematycznie poszerzano i pogłębiano. Trwałe kontakty utrzymywano z wieloma uczelniami zagranicznymi, uczestnicząc w europejskich programach edukacyjnych TEMPUS, CEPUS, TRACE, SOCRATES-ERAZMUS. Pracownicy Uczelni organizowali też prestiżowe konferencje naukowe jak Międzynarodowa Konferencja „Sport Kinetics” (od początku lat 90.) i cykliczne sesje o zasięgu krajowym.
 
Z każdym rokiem akademickim wzrastała liczba stacjonarnych studentów i pracujących zawodowo. W roku akademickim 1950/1951 liczba studiujących na Uczelni wynosiła 183 osoby, a w 1969 r. - 906 osób, w 1988 r. – około 2200, a w 2004 r. – 4495, a w 2009 r. – 4880 osób.
 
Od lat 50. XX stulecia studenci naszej Uczelni mieli możliwość kształcenia na studiach stacjonarnych, zaocznych, a od lat 90. na studiach wieczorowych, zaocznych uzupełniających magisterskich oraz doktoranckich (od 1997/98).
 
Na Wydziale Wychowania Fizycznego w Poznaniu i w Gorzowie Wlkp. studenci kształcili się na kierunku wychowanie fizyczne: na specjalnościach: nauczycielskiej, trenerskiej, menedżerstwo i zarządzanie sportem oraz od 1976 r. w Poznaniu na kierunku rehabilitacja ruchowa, a od roku alkad. 2009/20010 na kierunku sport. Na Wydziale Turystyki i Rekreacji zajęcia dydaktyczne realizowano na specjalnościach hotelarstwo, organizacja i obsługa ruchu turystycznego, polityka turystyczna oraz rekreacja.
 
Niedostatek kadry dydaktyczno-naukowej, szczególnie biologiczno-medycznej, oraz odpowiednio wyposażonej bazy lokalowej sprawiał, że poznańska Uczelnia ściśle współpracowała z Uniwersytetem A. Mickiewicza, Akademią Medyczną i Akademią Rolniczą. Niedobór kadry systematycznie likwidowano. W 1950 r. z WSWF etatowo związanymi byli tylko jeden samodzielny pracownik nauki i jeden adiunkt ze stopniem naukowym doktora. W 1973 r. Uczelnia zatrudniała - 14 samodzielnych pracowników i 30 doktorów, w 2004 – 44 profesorów i 98 adiunktów, a w 2009 – 56 profesorów i 164 adiunktów. Ich zaangażowanie dydaktyczne dało efekt w postaci wykształcenia około dwudziestu pięciu tysięcy sześćset osiemdziesięciu absolwentów magistrów wychowania fizycznego, rehabilitacji, turystyki i rekreacji, trenerów sportu (w tym sześć tysięcy dziewięćdziesiąt w Gorzowie Wlkp., na Wydz. WF – 13758, Wydz. TiR – 5832).
 
Warto podkreślić pracę grona profesorskiego i władz Uczelni w zakresie dydaktyki, rozwoju badań naukowych i kształcenia kadr, którzy ofiarnie pracowali w trudnych warunkach bazowych oraz pogarszających się od połowy lat siedemdziesiątych warunkach finansowych. Ich zasługi były bezsporne. Wymienić tu trzeba: rektorów prof. dra Feliksa Kamińskiego (1951-1956), Michała Ćwirko-Godyckiego (1956-1965), Stefana Bączyka (1965-1975), Zbigniewa Drozdowskiego (1975-1981), Aleksandra Kabscha (1981-1985), p.o. rektora doc. dr Jerzego Matynię (1985-1987), Zdobysława Stawczyka (1987-1990), Wiesława Osińskiego (1990-1996), Jerzego Smorawińskiego (1996-2001) i Tadeusza Rychlewskiego (2002-2008) Jerzego Smorawińskiego ( od 2008).
 
90-letni dorobek naukowy Uczelni można zilustrować 393 monografiami naukowymi, 54 rocznikami naukowymi, 16 zeszytami obcojęzycznymi „Studies in the Physical Cultur and Toursim”, 39 tomami kronik Uczelni, podręcznikami i skryptami, zeszytami naukowymi i niezliczoną liczbą artykułów, które drukowali pracownicy naukowi w kraju i za granicą.
 
Należy podkreślić, że Uczelnia nadała 467 stopni doktora nauk o kulturze fizycznej, 29 stopni doktora habilitowanego, 12 tytułów profesora nauk o kulturze fizycznej.
 
Godne uwagi osiągnięcia zanotowali także studenci uprawiający czynnie sport, m.in. w klubach AZS-AWF w Poznaniu i w Gorzowie Wlkp. Wśród nich wymienić warto: Zdobysława Stawczyka i Eugeniusza Wachowskiego medalistów akademickich mistrza świata w lekkiej atletyce (późniejszych profesorów tytularnych AWF) oraz złotych medalistów olimpijskich w lekkiej atletyce: Bronisława Malinowskiego, Władysława Komara, Tadeusza Ślusarskiego, Władysława Kozakiewicza, zapaśników: Andrzeja Wrońskiego, Ryszarda Wolnego, Włodzimierza Zawadzkiego i wioślarza Tomasza Kucharskiego (dwukrotnego) i Michała Jelińskiego.
 
Po 90 latach działalności poznańska Alma Mater należy do najlepszych uczelni akademickich kultury fizycznej w kraju, rozwijających na wysokim poziomie naukę, sport oraz kształcących kadry nauczycieli wychowania fizycznego, trenerów sportu i naukowców w zakresie wielu specjalności nauk o kulturze fizycznej.
 
Przygotowanie:
Dział Promocji AWF
Opracowanie merytoryczne:
dr hab. Maciej Łuczak

Skontaktuj się z nami...

Posiadasz informację o jakimś ciekawym wydarzeniu, masz jakieś pomysły lub sugestie? Napisz do nas!

Prosimy wypełnić wszystkie cztery pola, a dodatkowo, na samym końcu podać wynik równania.
captcha
Przeładuj



sugestia